Κανείς δεν ήξερε πότε είχε χτιστεί το κελάρι.
Βρισκόταν κάτω από το παλιό αρχοντικό, στα άκρα του αμπελώνα, εκεί που η γη της Σικελίας γινόταν ξαφνικά κρύα και η μυρωδιά του θείου ανέβαινε από τα βάθη σαν ανάμνηση ηφαιστείου. Οι ντόπιοι το απέφευγαν. Έλεγαν ότι τα βαρέλια εκεί μέσα δεν άδειαζαν ποτέ τελείως.
Ότι κάτι έμενε πάντα στον πάτο.
Ο Σαλβατόρε βρήκε το μπουκάλι τυλιγμένο σε μαύρο ύφασμα, πίσω από μια χαλαρή πέτρα στον τοίχο. Planeta Chardonnay, 2018. Η ετικέτα ήταν αλώβητη, σαν να το είχε κρύψει κάποιος πρόσφατα.
Αλλά η σκόνη γύρω του μαρτυρούσε δεκαετίες.
Το πήρε επάνω. Άνοιξε τον φελλό.
Το άρωμα που βγήκε δεν ήταν κρασί. Ήταν καλοκαίρι, ένα συγκεκριμένο καλοκαίρι, ζεστό και βαρύ, με τζίτζικες και καμένη γη και κάτι ακόμα. Κάτι που δεν μπορούσε να ονομάσει.
Ήπιε.
Την είδε αμέσως.
Μια γυναίκα στον αμπελώνα, με μαύρα ρούχα, που κοιτούσε προς το μέρος του. Το πρόσωπό της ήταν σκοτεινό, παρόλο που ήταν μεσημέρι. Δεν κινήθηκε. Δεν μίλησε.
Απλώς περίμενε.
Ο Σαλβατόρε κατέβασε το ποτήρι. Κοίταξε ξανά προς το παράθυρο.
Ο αμπελώνας ήταν άδειος.
Γύρισε στο τραπέζι. Στο ποτήρι, στο χρυσό υγρό, κάτι αιωρούνταν αργά, σαν σκιά, σαν μνήμη, σαν κάποιος που αρνείται να φύγει.
Δεν ήπιε άλλο.
Ξανατύλιξε το μπουκάλι στο μαύρο ύφασμα. Το έβαλε πίσω στην πέτρα.
Μερικά μυστικά, σκέφτηκε, δεν πρέπει να τελειώνουν.
