– Θα κάνω μια όχι πρωτότυπη αρχή… Πώς ξεκίνησε η αγάπη σου για την υποκριτική; Θυμάσαι την πρώτη στιγμή που ένιωσες ότι αυτό είναι το όνειρό σου;
Να σου πω, ακόμα δεν ξέρω αν είναι το όνειρό μου! (γέλια) Εντάξει από μικρό παιδάκι που ήμουνα, θα έκανα χορό θα έκανα θέατρο, με πήγαινε δηλαδή η μαμά μου σε διάφορες δραστηριότητες. Η κίνηση με ενδιέφερε εμένα περισσότερο, το σώμα δηλαδή. Δε μπορούσα να με φανταστώ σε μια καθιστική δουλειά, με τίποτα.
Να φανταστείς σκεφτόμουνα στην τρίτη λυκείου, ας πούμε, ότι θα έδινα για ΤΕΦΑΑ . Ε, δεν πέρασα ΤΕΦΑΑ, πέρασα θεατρικών σπουδών κι εκεί όλα αλλάξανε. Εκεί είδα ότι επαγγελματικά εν τέλει μπορώ να κάνω και κάτι άλλο, γιατί δεν ήτανε στο δικό μου φάσμα εξαρχής όλο αυτό. Δεν γνώριζα κάποιον που να ασχολείται με ένα τέτοιο επάγγελμα. Δεν ήξερα πώς γίνεται, δεν είχα την πρόσβαση στην πληροφορία, οπότε όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο και πήρα κάποιες πληροφορίες, έτσι έμαθα τι άλλο μπορούσα να κάνω. Και ένιωσα κιόλας ότι ήταν μονόδρομος, δηλαδή δεν σκέφτηκα μετά να πάω να κάνω ένα μεταπτυχιακό, παρόλο που με ενδιέφερε πάρα πολύ το θέατρο ως θέατρο, αλλά και ο κινηματογράφος, στο θεωρητικό κομμάτι. Ένιωσα ότι αυτό είναι κι αυτό πρέπει να κάνω. Ότι το επόμενο βήμα προτού καν τελειώσω τη σχολή, δεν ήταν να ψάξω για κάποιο μεταπτυχιακό, αλλά να μπω στην δραματική.
– Και από τα χρόνια αυτά που είσαι στον χώρο της υποκριτικής, ποιο θα έλεγες ότι είναι το πιο σημαντικό μάθημα που έχεις μάθει;
Να ακούω πολύ και να μιλάω λίγο! (γέλια) Το μόνο που σκέφτομαι προσωπικά, είναι το να έχω εμπιστοσύνη στον απέναντι. Να μη σκέφτομαι το αποτέλεσμα, αλλά να κοιτάξω να απολαύσω τη διαδικασία. Αυτό είναι που με βοηθάει στο να μην το βλέπω τόσο υπό το πρίσμα της τελειομανίας, του να είναι όλα άψογα, αλλά να αφεθώ στις πλάτες και στα χέρια ενός άλλου ανθρώπου και μαζί να συνυπάρξουμε και να δημιουργήσουμε ό,τι είναι: μια σκηνή στην τηλεόραση, ή μια σκηνή πάνω στη σκηνή. Να υπάρξει όμως κάτι ουσιαστικό εκείνη τη στιγμή, να υπάρξει μία επαφή.
– Υπάρχει κάτι στον χώρο της υποκριτικής που να σε προβληματίζει ή να σε απογοητεύει;
Ναι, και με προβληματίζει και με απογοητεύει πολλές φορές ο χώρος. Με κάνει όλη την ώρα σκέφτομαι, «είμαι εγώ για αυτό;», «μπορώ εγώ να υπάρξω με κάποιον τρόπο σε όλο αυτό το σύστημα;», «υπάρχει χώρος για μένα, όπου να νιώθω ο εαυτός μου και ότι δεν κάνω εκπτώσεις;», και «πώς μπορώ εγώ να υπάρξω σε αυτό;». Συνέχεια το αναθεωρώ με διαφορετικούς τρόπους ανάλογα τη φάση μου, ανάλογα τις καταστάσεις και τις συνθήκες που αντιμετωπίζω κάθε φορά. Γιατί μπορεί να έχω μία δουλειά που θα έλεγα «ουάου την έκλεισα», κι όμως εν τέλει να πω τώρα πώς υπάρχω αυτό; Οπότε ναι, υπάρχουν απογοητεύσεις, υπάρχουν ακυρώσεις. Αλλά αυτό κοιτάω εγώ: πώς μπορώ να υπάρξουν μέσα σε αυτό. Γιατί ξέρω ότι δεν μπορώ να το αλλάξω. Οπότε αν θέλω όντως να συνεχίσω, κοιτάω πώς θα υπάρξω ολόκληρη και όχι μισή.
– Άρα, το δίλημμα της αφοσίωσης στην τέχνη και στην ποιότητα, ή του να κάνεις κάποιες εκπτώσεις για την καριέρα, υπάρχει πάντα;
Κοίτα από όλα μαθαίνεις, οπότε δεν νιώθω ότι ποιοτικά κάνω κάποια έκπτωση. Δηλαδή κάποιοι μπορεί να πουν ότι δεν είναι έτσι. Ειδικά εγώ, και στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών και στη δραματική, με την άποψη ότι το θέατρο είναι υποκριτική. Ότι αυτή είναι η τέχνη και μετά ακολουθεί ο κινηματογράφος. Δεν υπήρχε καν το σκεπτικό της τηλεόρασης και η ερώτηση για τηλεόραση. Ωστόσο, υπάρχουνε πάρα πολύ καλές τηλεταινίες παραδείγματος χάρη, όπως είναι και του Κισλόφσκι ο «Δεκάλογος», ας πούμε. Ένα ενδεικτικό παράδειγμα, που σου αποδεικνύει ότι το μέσο είναι ένα μέσο, το πώς εσύ θα το αξιοποιήσεις είναι ένα άλλο κεφάλαιο και εγώ κοιτάζω να αφομοιώνω πράγματα και να παίρνω ό,τι μπορώ. Η τηλεόραση, δηλαδή, εμένα με έχει εκπαιδεύσει σε πάρα πολλά πράγματα και δεν μπορώ να την ακυρώσω για κανένα λόγο, παρόλο που ήμουνα ένας άνθρωπος που λίγο πριν τελειώσω τη σχολή τότε έγινε το κλικ μέσα μου και άλλαξα γνώμη, και είπα «αν σου πουν για τηλεόραση θα πεις ευχαριστώ και θα το κάνεις». Δηλαδή ναι ενώ ήμουν άνθρωπος που έλεγα ή θέατρο ή κινηματογράφος, αυτά μετά όχι ακυρώνονται. Είδα στην πορεία το ότι δεν είναι απόλυτα τα πράγματα, ότι από όλα έχεις κάτι να πάρεις. Εντάξει όταν βρεθώ σε μία ηλικία που μπορεί να έχω δοκιμάσει πολλά, ίσως να αλλάξω γνώμη.
Προς το παρόν, επειδή δεν έχω τόση εμπειρία κοιτάζω να πάρω από όπου μπορώ και να κρίνω μέσα από τη δική μου προσωπική σκοπιά πώς με ωφέλησε και όχι από αυτά που λένε οι γύρω μου. Από όλα έχεις να πάρεις και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να κάνεις κάποια έκπτωση ποιοτική. Ηθικά δεν θέλω να κάνω εκπτώσεις, ποιοτικά δεν είναι τίποτα στο χέρι σου. Ειδικά όταν έχει να κάνει με την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο, όπου υπάρχει το μοντάζ. Δεν μπορώ εγώ να ελέγξω το αποτέλεσμα. Μπορεί ποιοτικά εγώ να νιώθω ότι κάνω δεν ξέρω κι εγώ τι, και τελικά να μην είναι αυτό. Δηλαδή να μην είναι όπως εγώ το είχα φανταστεί ή όπως εγώ πίστευα ότι θα βγει. Είναι κι αυτό ένα μάθημα. Ειδικά για εμένα που έχω θέμα με τον έλεγχο. Το ότι δεν είναι όλο στο χέρι σου. Η ακόμα και στο θέατρο, μπορεί να συμβεί εσύ να δίνεις το 100% και να μην περάσει στο θεατή. Να νιώθεις ότι δίνεις τον εαυτό σου όλο, αλλά μη φτάνει κάτω. Είναι ένα θέμα αυτό που πρέπει να το λύσεις.
– Από τις δουλειές που έχεις κάνει ως τώρα στο χώρο ξεχωρίζεις κάποια; Υπάρχει κάποια που θα έλεγες ότι είναι η αγαπημένη σου;
Σε αυτό ένα είναι το κριτήριο και είναι αυτή η δουλειά όπου φοίτησα περισσότερο, δηλαδή η «Ηλέκτρα», γιατί είχα περισσότερο χρόνο τριβής με τα αντικείμενο. Δεν τη θεωρώ αγαπημένη μου δηλαδή, με την έννοια ότι την έχω στην καρδιά μου, γιατί όλες τις έχω στην καρδιά μου. Αλλά αυτή είναι που μου έμαθε τα περισσότερα, γιατί διήρκεσε πιο πολύ και είχα περισσότερη τριβή. Από κει και έπειτα κι άλλες έχουν υπάρξει αγαπημένες μου, όπως η performance που κάνω και θα ξανακάνω. Για μένα έχει να κάνει με το χρόνο τριβής και με τους ανθρώπους γύρω σου. Δεν είσαι μόνο εσύ και το αντικείμενο, αλλά και το περιβάλλον στο οποίο υπάρχεις.
– Το σύνολο δηλαδή.
Ναι, και όλη η εμπειρία, οι σχέσεις που λέγαμε και πριν. Το τι αφομοιώνεις από αυτό, τι μπορεί να ακούσεις από έναν άλλον συνάδελφο και να το κρατήσεις. Ότι στην επόμενη σκηνή ας πούμε, ή στην επόμενη συνθήκη, θα το εφαρμόσω αυτό που λέει, θα το αξιοποιήσω ένα feedback. Οπότε για αυτό και μόνο θα πω ότι την «Ηλέκτρα», γιατί όλες μου έμαθαν κάτι. Άλλες μπορεί να ήταν οι πρώτες μου δουλειές, οπότε είχαν άλλη χαρά. Άλλες μπορεί να είναι πιο προσωπικές δουλειές ή να σχετίζονται με ένα αντικείμενο που εμένα με αφορά προσωπικά σα ζήτημα. Για να μπορώ να αφήσω και εγώ το προσωπικό μου στοιχείο πιο έντονα, την προσωπική μου άποψη, να πάρω μία θέση στο θέμα που πραγματεύεται.
– Η εμπειρία λοιπόν σε μία μεγάλη παραγωγή πώς ήταν; Αν σκεφτούμε ότι ήταν και η πρώτη σου.
Είχα κάποια ερεθίσματα από την «Παραλία» πάλι στην ΕΡΤ, αλλά εντάξει με την «Ηλέκτρα» έμαθα τι θα πει όντως δουλειά. Ήταν κάτι δύσκολο γιατί είναι πάρα πολύ απαιτητικοί χρόνοι. Θέλει να είσαι αλέρτ, να είσαι καλά προετοιμασμένος, και είναι αρκετά απαιτητικό προς έναν ηθοποιό, ειδικά προς έναν ηθοποιό που δεν έχει ιδιαίτερη εμπειρία, και καλείται να διαχειριστεί πάρα πολλά πράγματα. Και δυστυχώς ή ευτυχώς στην Ελλάδα στις δραματικές σχολές κανείς δε σε προετοιμάζει επαρκώς για ένα τηλεοπτικό γύρισμα, οπότε πρέπει να μάθεις τα πάντα από το μηδέν, μέχρι και το λεξιλόγιο, την ορολογία. Είσαι σαν μαθητούδι κάπως, τουλάχιστον εγώ έτσι ένιωσα και είχα τις κεραίες μου ανοιχτές για ό,τι πληροφορία μπορούσα να πάρω. Οπότε αυτή η τριβή με την κάμερα με έμαθε πολλά πράγματα, και έχω και πολλά ακόμα να μάθω.
– Παρατηρώ ότι μαζί με τη σειρά την ηλέκτρα, αλλά και παλιότερα με την παρουσία σου, την παράσταση «Ο υπέροχος Γκάτσμπι», έχεις κάνει στο ξεκίνημά σου αρκετές δουλειές που είναι έργα εποχής. Αυτό είναι κάτι που προέκυψε τυχαία ή έχεις και μία προσωπική προτίμηση σε τέτοιες δουλειές;
Κοίτα, όταν βγήκα από τη σχολή ούσα τελειόφοιτη, δεν έχεις την ευκαιρία να επιλέγεις εσύ. Σε επιλέγουν. Οπότε μέσα από το type casting εγώ στάθηκα πολύ τυχερή, γιατί υπήρξανε παραγωγές εκείνη τη χρονιά που εγώ βγήκα οι οποίες ήταν εποχής, και το δικό μου physic ταίριαζε σε κάτι τέτοιο. Οπότε δεν είναι ότι το επέλεξα, αλλά θεωρώ ότι ήμουν τυχερή που μέσα από το type casting βρέθηκα να έχω ένα βήμα, να υπάρξω κάπως και να έχω μία ορατότητα. Από εκεί και πέρα αν με ρωτάς, δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν τα σύγχρονα έργα, από τα έργα εποχής. Και φυσικά θα ήθελα να κάνω και κάτι σύγχρονο, κάτι που αφορά το τώρα. Καταλαβαίνω πως υπάρχουν διαχρονικά κείμενα, αλλά με αφορά και το σήμερα. Και πολύ περισσότερο με αφορούν κείμενα που γράφονται στο σήμερα για το σήμερα.
– Δεν έχεις, δηλαδή, κάποιον ρόλο απωθημένο, κάτι που θα ήθελες πολύ να παίξεις;
Εντάξει, έχω γοητευτεί από ρόλους σίγουρα, και έχω νιώσει ότι κάποιοι ρόλοι ήταν και κάτι σαν φύλακες άγγελοι ας πούμε, ή σημαδιακοί. Ας πούμε, η Οφηλία του Σαίξπηρ, νιώθω ότι είναι ένας ρόλος στον οποίο μπορεί να γυρνάω συχνά για κάποιο λόγο, ακόμα και υποσυνείδητα σε πολλά πράγματα. Ο μονόλογος της Οφηλίας ήταν και αυτός με τον οποίο πέρασα σε κάποιες δραματικές σχολές, οπότε την αγαπώ πολύ, νιώθω ότι ήταν το εισιτήριο, σαν να λέμε, για να ακολουθήσω αυτό που ήθελα και να μπω σε μία δραματική σχολή. Έχω κι άλλους ρόλους αγαπημένους πολύ, αλλά δεν θεωρώ ότι είναι όνειρο ζωής, γιατί έχει να κάνει και με τη σκηνοθεσία. Δηλαδή μπορεί κάτι να το έχω φανταστεί τελείως διαφορετικά και να έρθει μία σκηνοθεσία και να μου το παρουσιάσει από μία άλλη σκοπιά που μπορεί να μην την είχα σκεφτεί, αλλά να την αγαπήσω πολύ. Δεν θέλω να αντιμετωπίζω τους ρόλους ως κάτι συμπαγές. Γιατί ανανεώνονται τα πράγματα και σήμερα μπορεί να σκεφτώ κάτι άλλο και να με εμπνεύσει, και αύριο να δω κάτι άλλο που να νιώσω ότι ένας ρόλος μπορεί να το υπηρετήσει.
– Άρα είναι περισσότερο το momentum που μετράει.
Ναι, νομίζω ότι έχει να κάνει καθαρά με τη φάση σου, τη μέρα σου, τη σκηνοθεσία… έχει να κάνει με πολλές συνθήκες τις οποίες ως ηθοποιός δεν ελέγχω. Αν σκηνοθετήσω εγώ κάτι πχ, μπορεί να βγει ο ρόλος όπως εγώ είχα σκεφτεί και φανταστεί, αλλά και πάλι μπορεί και όχι. Μπορεί ένα κείμενο να είναι διαχρονικό, αλλά άμα θες να έχεις μία αναφορά στο σήμερα και μία παρουσία στο σήμερα πρέπει να έχεις και αναφορές στο σήμερα. Οπότε δεν θέλω να τον αντιμετωπίζω «μουσειακά» κάπως τον ρόλο, ότι είναι αυτό και τίποτα άλλο. Δηλαδή βλέπω ρόλους της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, πώς δουλεύονται σήμερα από ξένους σκηνοθέτες, με Έλληνες ηθοποιούς και λέω ουάου αυτή την ανάγνωση εγώ δεν την είχα κάνει και κοίτα πόσα θα ταιριαστή είναι! Το παν είναι το πώς γεμίζεις όλο αυτό και πώς μπορείς να το κάνεις να υπάρξει και στο σήμερα, χωρίς όμως να χάνει ουσιαστικά κάτι από το παρελθόν, δηλαδή να συνδέσεις τους χρόνους με βάση τις αναφορές που φέρνεις.
– Θα σε ενδιέφερε δηλαδή να δεις τον εαυτό σου και σε κάτι άλλο στο χώρο, σε κάποια άλλη θέση, πχ να ασχοληθείς με την σκηνοθεσία;
Ναι, με έχω σκεφτεί και σε κάτι άλλο και κάνω και κάποια βήματα, ας πούμε πάντα μου άρεσε το σενάριο. Από μικρή μου άρεσε να γράφω. Και σκέφτομαι επίσης πώς μπορώ ούσα μεγάλη πλέον, μέσα από την τέχνη μου, να θεραπευτώ ίσως. Συγκεκριμένα, σκέφτομαι για κάποια τραύματα του παρελθόντος, πώς εγώ μπορώ να τα μετουσιώσω σε κάτι με το οποίο θα με βοηθήσει να πάω κι εγώ παρακάτω.
– Μια δημιουργική διέξοδο σαν να λέμε.
Ακριβώς! Και σε αυτό βρίσκω ένα καταφύγιο στη σκηνοθεσία ή στο σενάριο για ένα προσωπικό βίωμα μου. Το ότι θα μπορούσε με αυτό τον τρόπο να έχει ένα αποτύπωμα στο τώρα και θα βοηθούσε και εμένα να πάω παραπέρα. Θεωρώ, δηλαδή, ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει και θεραπευτικά, ωστόσο δεν βλέπω την υποκριτική ως μια προσωπική ψυχοθεραπεία. Άλλο ψυχοθεραπεία, άλλο υποκριτική. Βέβαια με τον κινηματογράφο, το cinematherapy που λένε, το σκέφτομαι διαφορετικά για μένα προσωπικά, ότι δηλαδή μια δημιουργική διαδικασία μπορεί να με βοηθήσει σε προσωπικό επίπεδο και όχι καλλιτεχνικό.
– Μετά την «Ηλέκτρα», θεωρείς ότι η παρουσία σου τηλεοπτικά σου δημιουργεί ευκαιρίες καριέρας που δεν θα είχες πριν ειδικά εφόσον τα τελευταία χρόνια είδαμε πάρα πολλές τηλεοπτικές παραγωγές και πολλούς ανθρώπους να αναδεικνύονται μέσα από την τηλεόραση που δεν τους είχαμε ξαναδεί.
Η βασική ευκαιρία είναι ότι συναναστράφηκα ανθρώπους του χώρου. Το ότι έκανα, ένα γνωριμίες, έναν κοινωνικό κύκλο στον οποίο γνωρίζουν την παρουσία μου, και έχω πλέον μία ορατότητα, έχω ένα βήμα. Ευελπιστούν όλοι οι ηθοποιοί πιστεύω ότι με μία δουλειά μπορεί να σου έρθει η επόμενη. Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που βοηθάει σε αυτό, αλλά δεν είναι κανένα χρυσό εισιτήριο για το επόμενο βήμα. Δηλαδή μπορεί και να ξεχαστείς, μπορεί και όχι. Έχουμε δει ηθοποιούς που έκαναν θραύση μία περίοδος και μετά είτε για προσωπικούς λόγους είτε για άλλους, δεν τους ξανά είδαμε. Θεωρώ ότι ο καθένας έχει το μονοπάτι του, το δρόμο του, τις δικές του ευκαιρίες. Ή μπορείς και να τις δημιουργήσεις τις ευκαιρίες σου, δεν είναι απαραίτητο ότι αν σου δίνεται ένα βήμα είναι πάντα και το κατάλληλο για σένα. Είναι και πώς το αξιοποιείς όλο αυτό και πώς θες να υπάρξεις σε όλο αυτό. Ναι μεν σίγουρα έχεις ορατότητα, σε μαθαίνει ο κόσμος και τα λοιπά, δεν σημαίνει όμως απαραίτητα ούτε ότι θα σε αγαπήσουν, ούτε ότι θα σε ξανακαλέσουν, ούτε τίποτα.
– Δεδομένου αυτού, λοιπόν, τα επόμενα χρόνια της καριέρας σου πώς θα τα φανταζόσουν ιδανικά;
Δε θα πω για της καριέρας μου, αλλά για της ζωής μου, και θα ήθελα να έχω ηρεμία, υγεία, να είμαι με τους ανθρώπους που αγαπάω, με κανέναν λιγότερο. Απ’ τη μία κάποια πράγματα στην καριέρα είναι στο χέρι μας, απ’ την άλλη όμως δεν ξέρω κατά πόσο εγώ θέλω να αφιερώσω τόσο χρόνο και κόπο για να βρω ένα βήμα ή να κάνω ας πούμε μια επιτυχία. Σε προσωπικό επίπεδο με αφορά αυτό, να είμαι καλά, να είμαι ήρεμη, να ξέρω ότι μπορώ να πληρώσω τους λογαριασμούς μου, και να ξέρω ότι είμαι καλά με τον εαυτό μου και ότι δεν έχω κάνει εκπτώσεις που θα μου κοστίσουν ηθικά. Δεν με σκέφτομαι τα επόμενα 5 χρόνια κάπου γιατί δεν μπορώ να γνωρίζω τίποτα σε ό,τι αφορά δουλειές που θα μου έρθουν. Θέλω να είμαι δημιουργική, αυτό σκέφτομαι, ό, τι κι αν είναι ό, τι κι αν κάνω να με πάει ένα βήμα παρακάτω.
– Υπάρχει δηλαδή αυτό το άγχος πιστεύεις, ότι αν κάποιος ηθοποιός γίνει γνωστός με ένα συγκεκριμένο τρόπο ή σε ένα συγκεκριμένο ρόλο, αυτό μπορεί να του δημιουργήσει κάποια αγωνία ή κάποια ανασφάλεια ως προς το τι δουλειές μπορεί να επιδιώξει μετά εντός του χώρου;
Εγώ δεν έχω βρεθεί σε αυτή τη θέση. Οπότε δεν μπορώ να γνωρίζω προσωπικά. Φαντάζομαι πως για όσους το έχουν βιώσει σίγουρα ισχύει αυτή η ανασφάλεια και αυτός ο φόβος.
– Και για το επόμενο διάστημα έχεις κάποια σχέδια;
Τα σχέδιά μου είναι να πάω διακοπές! (γέλια) Να πάω στο γάμο της ξαδέρφης μου στα Γιάννενα, να πάω στην Αστυπάλαια και στο αγαπημένο μου χωριό στη λίμνη Πλαστήρα. Ως εκεί φτάνουν τα σχέδιά μου! Έχουμε και κάποια άλλα πλάνα επαγγελματικά, που θα δούμε πώς θα εξελιχθούν. Να είμαστε καλά και όλα θα πάνε μία χαρά. Για τώρα σκέφτομαι μόνο τις διακοπές!
– Δικαιολογημένα!(γέλια) Σε ευχαριστώ πολύ!
Εγώ ευχαριστώ!
