Υπάρχει κάποιος ρόλος που δεν μπορεί να υποδυθεί ο Ρόμπερτ Πάτινσον;

Μετά την ανακοίνωση ότι θα είναι ο νέος πράκτορας 007, κάνουμε μια αναδρομή στην πορεία του πιο πολύπλευρου ηθοποιoύ της γενιάς του.

Άραγε ο Ρόμπερτ Πάτινσον θα συνεχίσει να αρπάζει τους ρόλους από νεότερους ηθοποιούς; Η εκπληκτική κινηματογραφική χρονιά που είχε ο Πάτινσον το 2026 απέκτησε και το κερασάκι στην τούρτα: θα αναλάβει τον απαιτητικό ρόλο του Τζέιμς Μποντ, μια απόφαση που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στο διαδίκτυο. Πέρα από τις απόψεις του κοινού, υπέρ και κατά, εμφανίστηκαν και πολλά memes για το ότι ο Πάτινσον έρχεται να αναλάβει τις δουλειές όλων μας. Για κάποιους είναι ένας από τους πιο υπερεκτιμημένους ηθοποιούς. Σίγουρα όμως είναι ένας ηθοποιός που δεν μπαίνει σε καλούπια και δεν ακολουθεί τις νόρμες.

Ο Βρετανός ηθοποιός ξεκίνησε την καριέρα του από ένα από τα μεγαλύτερα franchise του 21ου αιώνα, το «Χάρι Πότερ», όπου υποδύθηκε τον Σέντρικ Ντίγκορι στο «Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς» (2005). Ακολούθησε ο πρώτος του μεγάλος πρωταγωνιστικός ρόλος, ο Έντουαρντ Κάλεν στο «Λυκόφως». Σχεδόν 15 χρόνια μετά το τέλος της σειράς, εξακολουθούν να τον ρωτούν γι’ αυτόν τον ρόλο στις συνεντεύξεις, κι εκείνος δεν διστάζει ποτέ να απαντήσει. Όσοι ήμασταν έφηβοι στις αρχές της δεκαετίας του 2010 ξέρουμε πόσο μεγάλο πολιτισμικό φαινόμενο ήταν. Το δίπολο Team Edward ή Team Jacob προκαλούσε τότε μεγάλους τσακωμούς στις παρέες. Για το θέμα αυτό, ο ίδιος έδωσε την πιο σωστή απάντηση σε πρόσφατη συνέντευξή του.

Μετά από αυτή τη μεγάλη επιτυχία, ο Πάτινσον επέλεξε έναν δρόμο διαφορετικό από τις εφηβικές ταινίες. Συγκεκριμένα, δούλεψε με σπουδαίους σκηνοθέτες με ισχυρό προσωπικό ύφος, που έχουν αφήσει το στίγμα τους στον σύγχρονο κινηματογράφο. Συνεργάστηκε με τον Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ στα «Cosmopolis» (2012) και «Χάρτης για τα αστέρια» (2014) και με τον Τζέιμς Γκρέι στη «Χαμένη Πόλη του Ζ» (2016). Η μεγάλη αναγνώριση ήρθε με το «Good Time» (2017) των αδελφών Σάφντι, όπου υποδύθηκε έναν απελπισμένο μικροαπατεώνα στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Ακολούθησε «Ο Φάρος» (2019) του Ρόμπερτ Έγκερς, μια σκοτεινή ασπρόμαυρη ταινία δίπλα στον φανταστικό Γουίλεμ Νταφόε, που εδραίωσε τη θέση του στο indie σινεμά. Έτσι, μέσα σε λίγα χρόνια άφησε πίσω του τη μάσκα του Έντουαρντ Κάλεν, ενώ οι κριτικοί έπαψαν να τον βλέπουν ως είδωλο των εφήβων και άρχισαν να τον αντιμετωπίζουν ως σοβαρό ηθοποιό.

Λίγα χρόνια αργότερα, επέστρεψε στις μεγάλες παραγωγές, αυτή τη φορά με τους δικούς του όρους. Εκπλήρωσε ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα των σύγχρονων ηθοποιών: να δουλέψει με τον Κρίστοφερ Νόλαν. Το 2020 πρωταγωνίστησε στο «Tenet» και το 2022 φόρεσε τη στολή του Μπάτμαν στο σκοτεινό «Ο Μπάτμαν» του Ματ Ριβς. Ο δικός του σκοτεινός και εσωστρεφής Μπρους Γουέιν άρεσε σε κοινό και κριτικούς. Το 2025 πρωταγωνίστησε στο «Mickey 17» του Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη Μπονγκ Τζουν-χο, υποδυόμενος διαδοχικούς κλώνους του ίδιου ανθρώπου, καθώς και στο «Πέθανε, αγάπη μου» της Λιν Ράμσεϊ, δίπλα στην Τζένιφερ Λόρενς.

Τίποτα από αυτά, όμως, δεν συγκρίνεται με το 2026, την πιο γεμάτη χρονιά της καριέρας του, με πέντε ταινίες. Ξεκίνησε τον Απρίλιο με «The Drama» της A24, δίπλα στη Ζεντάγια. Τον Ιούλιο ήρθε η «Οδύσσεια» του Νόλαν, η δεύτερη συνεργασία τους, μια ταινία που έχει ξεχωρίσει ως η καλύτερη της δεκαετίας. Ακολούθησε το «Primetime», όπου υποδύεται τον Αμερικανό δημοσιογράφο Κρις Χάνσεν και συμμετέχει και ως παραγωγός. Τον Δεκέμβριο έρχεται το «Dune: Μέρος Τρίτο» του Ντενί Βιλνέβ, όπου υποδύεται τον κακό της ιστορίας, τον Σκυτάλη.

Τι κάνει άραγε τον Ρόμπερτ Πάτινσον να συμμετέχει σε όλες τις σημαντικές ταινίες των τελευταίων ετών; Ένας καλός ατζέντης; Το γεγονός ότι δεν θέλει να εγκλωβιστεί σε έναν ρόλο, όπως συνέβη στην αρχή της καριέρας του; Όπως και να έχει, είναι ένας ηθοποιός που δεν φοβάται να ρισκάρει, κάτι που δεν είναι ούτε αυτονόητο ούτε εύκολο στο Χόλιγουντ, και είναι διατεθειμένος να δείξει διαφορετικές πτυχές του υποκριτικού του ταλέντου. Θα μπορούσε άνετα να ζει από τη φήμη του «Λυκόφωτος»; Ναι! Παρ’ όλα αυτά, προτίμησε να γίνεται αγνώριστος, να παίζει αντιπαθείς χαρακτήρες και να εμπιστεύεται σκηνοθέτες που τον βγάζουν από τα νερά του. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά τον Έντουαρντ, η ιστορία δείχνει ότι ήταν μια πολύ καλή επιλογή!

Δείτε επίσης