Στο συγκεκριμένο έργο, ο νομπελίστας συγγραφέας καταφέρνει να «κεντήσει» μια ιστορία που, ενώ διαδραματίζεται στην Κωνσταντινούπολη του 1591, αντηχεί με εκκωφαντική ένταση στο σήμερα.
Το στοιχείο που καθιστά το βιβλίο μοναδικό στην παγκόσμια λογοτεχνία είναι το πρωτότυπο στυλ αφήγησης. Ο Παμούκ παραδίδει τη σκυτάλη της ιστορίας σε κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά, δημιουργώντας ένα μωσαϊκό από «Εγώ».
Αυτό το στυλ δεν είναι απλώς ένα «παιχνίδι» εντυπωσιασμού· είναι ο τρόπος του Παμούκ να δείξει ότι η ιστορία δεν είναι ποτέ μία, αλλά χιλιάδες μικρές ιστορίες που συγκρούονται μεταξύ τους.
«Η τέχνη είναι η ικανότητα να βλέπεις τον κόσμο όπως τον βλέπει ο Θεός, ή η προσπάθεια να τον δεις μέσα από τα δικά σου, αμαρτωλά μάτια;
Τα Κεντρικά Διλήμματα
1. Παράδοση εναντίον Καινοτομίας: Οι παλιοί δάσκαλοι της ισλαμικής μικρογραφίας θεωρούν την προοπτική και το προσωπικό στυλ των Ευρωπαίων ζωγράφων ως ύβρη και ειδωλολατρία. Για αυτούς, η τέχνη είναι η επανάληψη του θείου προτύπου. Για τους «μοντέρνους», η τέχνη είναι η ανάδειξη του ατόμου.
Η τύφλωση των εικονογράφων παρουσιάζεται ως το ανώτατο παράσημο. Ένας καλλιτέχνης που τυφλώνεται μετά από χρόνια εργασίας, ζωγραφίζει πλέον από μνήμης, άρα ζωγραφίζει την «ουσία» των πραγμάτων και όχι την απατηλή τους εμφάνιση. Αυτή η ιδέα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη δυτική εμμονή στην παρατήρηση και τον ρεαλισμό, δημιουργώντας μια φιλοσοφική γέφυρα που προκαλεί τον αναγνώστη να σκεφτεί πώς ο ίδιος «βλέπει» τον κόσμο.
Κλείνοντας το βιβλίο, μένει μια αίσθηση μελαγχολίας αλλά και δέους. Ο Ορχάν Παμούκ κατάφερε να γράψει ένα μυθιστόρημα που είναι ταυτόχρονα ένα ερωτικό γράμμα στην Κωνσταντινούπολη, μια φιλοσοφική πραγματεία για την τέχνη και μια αγωνιώδης αναζήτηση της αλήθειας.
Είναι ένα έργο που υπενθυμίζει ότι, παρά τις διαφορές στους αιώνες, οι άνθρωποι πάντα θα παλεύουν ανάμεσα στο σκοτάδι του φανατισμού και στο φως (ή το κόκκινο) της δημιουργίας. Ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για όποιον θέλει να κατανοήσει τη βαθιά ψυχή της Ανατολής και τη διαρκή της συνομιλία με τη Δύση.
