Ο Έμπεν δεν κοιμόταν ποτέ τον Μάρτιο.
Ήταν η εποχή του τρύγου στο Swartland, σε εκείνη την ξερή, σκονισμένη γη της Νότιας Αφρικής που έμοιαζε να μην ανήκει σε κανέναν. Ούτε στους Ευρωπαίους που ήρθαν. Ούτε στον ήλιο που την έκαιγε αλύπητα. Ούτε στον Ατλαντικό που φυσούσε από μακριά, κρύος και αλμυρός, σαν υπόσχεση που ποτέ δεν εκπληρωνόταν πλήρως.
Η γη ανήκε μόνο στα κλήματα.
Γέρικα, στριμμένα, βιοδυναμικά, σαν να είχαν αποφασίσει μόνα τους να επιβιώσουν χωρίς τη βοήθεια κανενός. Ο Έμπεν τα σεβόταν γι’ αυτό. Δεν τα πότιζε. Δεν τα ανάγκαζε. Τα άφηνε να βρουν μόνα τους το νερό, βαθιά μέσα στον γρανίτη και την αμμόπετρα.
Ό,τι κερδίζεις με κόπο, σκεφτόταν, το κρατάς για πάντα.
Εκείνο το βράδυ, όταν τελείωσε ο τρύγος του 2015, κάθισε μόνος στο κελάρι. Γύρω του τα βαρέλια ανέπνεαν αθόρυβα. Syrah, Mourvèdre, Grenache, Carignan, Cinsault. Οκτώ αμπελώνες, οκτώ διαφορετικές ψυχές που έμελλε να γίνουν μία.
Άνοιξε ένα μπουκάλι από την προηγούμενη χρονιά. Ήπιε αργά.
Αγριομύρτιλα, βιολέτες, λεβάντα, λευκό πιπέρι. Και κάτι άλλο, κάτι που δεν υπήρχε σε κανένα άλλο κρασί του κόσμου. Η μυρωδιά της αφρικανικής νύχτας. Της σκόνης μετά τη βροχή. Της γης που θυμάται.
Έξω, τα κλήματα στέκονταν ακίνητα κάτω από τα αστέρια.
Είχαν δώσει ό,τι είχαν. Τώρα ξεκουράζονταν.
Κι ο Έμπεν, για πρώτη φορά εκείνο τον Μάρτιο, έκλεισε τα μάτια του.
Και κοιμήθηκε.
