Έπειτα από το εξίσου επιτυχημένο «The Doctor”, ο Icke επέστρεψε στην Ελλάδα με μια εμβληματική διασκευή του στον «Οιδίποδα τύραννο» του Σοφοκλή, η οποία είχε ήδη σημειώσει μια σειρά sold out παραστάσεων στο West End του Λονδίνου και το Broadway της Νέας Υόρκης, αποσπώντας βραβείο Olivier.
Με ελληνικό cast από ταλαντούχους ηθοποιούς, και μια σύγχρονη εκδοχή της ιστορίας, που παντρεύει αριστοτεχνικά τα νοήματα και τον πυρήνα του πρωτότυπου έργου και του μύθου του Οιδίποδα – όπου τα δίπολα αλήθεια/ψέμα, φως/σκοτάδι βρίσκονται στο επίκεντρο – με σύγχρονες προεκτάσεις, σημαινόμενα του σήμερα και νέα πλαίσια, που όμως «κουμπώνουν» άψογα στη γνωστή ιστορία, ο «φρέσκος» αυτός Οιδίποδας γοήτευσε το κοινό.
Ο Icke δεν ενδιαφέρεται να «αναβιώσει» τον Σοφοκλή αλλά, να τον «μεταφράσει» στο σήμερα, αποδεικνύοντας περίτρανα τη διαχρονικότητα και την οικουμενικότητα των εννοιών που το έργο πραγματεύεται. Τοποθετεί τον δικό του Οιδίποδα σε ένα σύγχρονο πολιτικό σκηνικό, όπου η εξουσία, η εικόνα, η διαχείριση κρίσεων και η δημόσια σφαίρα λειτουργούν σαν ένας μηχανισμός που συνθλίβει. Η Θήβα μοιάζει με μια χώρα σε προεκλογικό πυρετό, όπου η αλήθεια είναι διαπραγματεύσιμη και η ευθύνη θολώνει πίσω από επικοινωνιακές στρατηγικές. Η επιλογή αυτή δεν είναι απλώς αισθητική, είναι βαθιά πολιτική. Ο μύθος του ανθρώπου που προσπαθεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του μετατρέπεται σε μια ιστορία για το πώς οι σύγχρονες κοινωνίες παράγουν ηγέτες, πώς τους εξυψώνουν και πώς τελικά τους καταστρέφουν, πώς το παιχνίδι της εξουσίας και το πάθος για την αλήθεια, δημιουργούν ευαίσθητες δυναμικές, και ισορροπίες που δύσκολα διατηρούνται.
Με βασικό πλαίσιο μια βραδιά εκλογών, και τον Οιδίποδα σε ρόλο υποψήφιου μελλοντικού ηγέτη – εθνοπατέρα, η αντίστροφη μέτρηση για την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων μετατρέπεται σε μια ολοένα κορυφούμενη διαδρομή αποκαλύψεων και αγωνίας, που θα σημάνει το τέλος της ζωής όπως οι ήρωες την ήξεραν, και την πτώση του «οίκου» του Οιδίποδα. Μελανά σημεία του παρελθόντος, παιχνίδια της μοίρας, συνταρακτικές αποκαλύψεις και ένα «τυφλό» πάθος για την αλήθεια, στρώνουν τον δρόμο προς την κάθοδο. Και μέσα σε όλες αυτές τις εξελίξεις, μια φαινομενικά απλή οικογένεια, με τις διαφωνίες της, τις όμορφες στιγμές της, τις περισσότερο ή λιγότερο κωμικές της ιστορίες, τις ιδιαίτερες δυναμικές της. Και ένα ζευγάρι πρωταγωνιστών (Ιοκάστη – Οιδίποδας / Καραμπέτη – Κουρής) τόσο ζωντανό και τόσο βαθιά παθιασμένο, που φαίνεται σαν να χτίζει την ερωτική αλληλοεξάρτηση των συντρόφων, ακριβώς στην τραγική αλήθεια της σχέσης τους, την οποία αγνοούν.
Και πώς κατάφερε αυτό το έργο να «μιλήσει» στους θεατές του σήμερα; Αφενός το απόλυτα σύγχρονο υποκριτικό, σκηνοθετικό και σκηνογραφικό πλαίσιο, που καταργεί την απόσταση από το κείμενο και την ιστορία, και βοηθά στην απαραίτητη αποκαθήλωση των ηρώων και την παρουσίασή τους στις αληθινές τους διαστάσεις. Αφετέρου όλα τα οικουμενικά και διαχρονικά ζητήματα, που με μαεστρία πλέκονται στον δραματουργικό κορμό του έργου και γίνονται ένα με την πλοκή: η κρίση της πολιτικής ηγεσίας, τα σκάνδαλα που έχουν συγκλονίσει την παγκόσμια κοινή γνώμη, η ανάγκη (σχεδόν απαίτηση) για διαφάνεια, η αδυναμία του ανθρώπου να ξεφύγει από τον εαυτό του και τα πεπραγμένα του.
Όλα τα παραπάνω στοιχεία, και το δυνατό cast: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Νίκος Κουρής, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Ράνια Οικονομίδου, Κώστας Νικούλι, Σωκράτης Πατσίκας, Τάκης Σακελλαρίου, Χαρά Γιώτα, Γιώργος Ζιάκας, Γιάννης Τσουμαράκης, Δανάη-Αρσενία Φιλίδου, αποτέλεσαν τη συνταγή της επιτυχίας για τον «Οιδίποδα» του Icke, που σημείωσε δύο κύκλους sold out παραστάσεων στη Στέγη Ωνάση, αποτελώντας – πιθανώς – το δυνατότερο χαρτί στο φετινό της ρεπερτόριο.
Βαθύς προβληματισμός, συγκίνηση, αλλά και σύνδεση της δραματουργίας με τα φλέγοντα ζητήματα του σήμερα – σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο – αλλά και με τις διαχρονικές ανησυχίες του ανθρώπου για την αλήθεια, το παρελθόν του, την «καθαρότητά» του, την μητρική και πατρική του ρίζα, αποτελούν στοιχεία του ουσιαστικού και γόνιμου σύγχρονου θεάτρου, και απομένουν στη συνείδηση του κοινού, στον απόηχο του «εγγύτερου» αυτού Οιδίποδα. Ενός Οιδίποδα που αποδεικνύει ότι η τραγωδία δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά βρίσκεται σε κάθε εποχή που παλεύει με την αλήθεια, την εξουσία και τα όριά της!
