Ξεκινώντας από τη συνθήκη ενός σεμιναρίου τύπου TED, που παραπέμπει παράλληλα και στα αμέτρητα, πολυδιαφημισμένα σεμινάρια αυτοβοήθειας, ομαδικής ψυχοθεραπείας και τα τοιαύτα (σε μια εποχή που η διαφήμιση του τραύματος και της ατζέντας γύρω από αυτό, βρίσκεται στο επίκεντρο περισσότερο από το ίδιο το τραύμα), το Success Story θυμίζει αρχικά στον θεατή την αίσθηση κάθε παρόμοιας διοργάνωσης. Μια σκηνή μινιμαλιστική, η «μυρωδιά» του production, οι catchyκαι inclusive φράσεις, τα υπέρμετρα χαμόγελα, οι inspiring λόγοι, μοιάζουν κάτι παραπάνω από οικεία, όχι μόνο σε όποιον έχει βρεθεί σε τέτοια συνέδρια, αλλά και σε όποιον είναι τακτικός χρήστης και καταναλωτής των media που τα προωθούν.
Μια χαρισματική εισηγήτρια υπόσχεται στο κοινό λύτρωση από τα τραύματα του παρελθόντος, ενώ τρεις λαμπεροί καλεσμένοι μοιράζονται ιστορίες επιτυχίας και υπέρβασης. Όταν, όμως, έρχεται η ώρα των ακροατών να συμμετάσχουν στον «κύκλο» αυτόν της εξομολόγησης και της θεραπείας, αρχίζει να αποκαλύπτεται η σαθρότητα που μπορεί να υπάρχει πίσω από τα αψεγάδιαστα πρόσωπα, τις επευφημίες και τις επιχειρηματικές επιτυχίες. Όσο οι εξομολογήσεις πληθαίνουν, οι ιστορίες αρχίζουν να μοιάζουν επικίνδυνα μεταξύ τους, σαν να ξεκινούν από την ίδια ρίζα, σαν να αποτελούν όλες κομμάτια του ίδιου παζλ. Η αναγνώριση αυτή, έρχεται στον θεατή σταδιακά, πρώτα σαν ένα θραύσμα, ύστερα σαν συνειρμός, υπονοούμενο, ένα κλείσιμο του ματιού, ένα σφίξιμο στο στομάχι, και ύστερα τον καταβάλλει ολοκληρωτικά η αλήθεια, η μνήμη, το τραύμα, η αλήθεια.
Κάτω από τα μόνιμα χαμόγελα και τα motivational slogans, η ανάγκη για ελπίδα συναντά τη χειραγώγηση, και τα πρότυπα της επιτυχίας αρχίζουν να καταρρέουν ένα-ένα. Αυτό που αρχικά φαντάζει σα σάτιρα της self-help βιομηχανίας και της προώθησης προτύπων παραγωγικότητας, στην πορεία βαθαίνει σε κάτι πολύ πιο δυσοίωνο: το έργο τολμά να κοιτάξει κατάματα τη θεσμική και πολιτική συγκάλυψη ενός συλλογικού εγκλήματος. Η Φλώρου γράφει με χειρουργική ακρίβειαοδηγώντας την ιστορία και τον θεατή με σταθερά και μελετημένα βήματα στην αποκάλυψη. Εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα, δεν αρκείται στο να σχολιάσει, αλλά επιδιώκει να ευαισθητοποιήσει και να κινητοποιήσει, να αποκαλύψει το πώς η πολιτική προπαγάνδα μετατρέπει την αλήθεια σε υποκειμενικό αφήγημα, στρεβλώνει την εικόνα, δημιουργεί εντυπώσεις, και τελικά τις καθιερώνει ως πραγματικότητα.
Το έργο κινείται ανάμεσα στη σάτιρα, το πολιτικό θρίλερ και τη σύγχρονη τραγωδία όπου το προσωπικό γίνεται συλλογικό και τίποτα δεν είναι τελικά τόσο φωτεινό όσοεπιχειρεί να δείχνει. Πόσο «πολιτισμένη» μπορεί να είναι μια συζήτηση ή μια εξομολόγηση για το τραύμα (συλλογικό ή ατομικό), όταν το ίδιο «πολιτισμένο» σύστημα δεν έχει φροντίσει για την ουσιαστική θεραπεία του, παρά μόνο για την επιφανειακή φροντίδα του και τη συγκάλυψή του; Πόσο εύκολα μπορεί ένα σύστημα να μετατρέψει την αδικία σε success story; Ερωτήματα που ξεφεύγουν από τον δραματουργικό ιστό, καθώς αποτελούν παρόντες προβληματισμούς του σήμερα, στην εποχή της μεταπληροφόρησης, των θεσμών που σιωπούν και των πολιτών που καλούνται να διαλέξουν ανάμεσα στην άνεση της άγνοιας και την ευθύνη της μνήμης, χωρίς ουσιαστική προοπτική δικαίωσης.
Δουλεύοντας με μια ομάδα ερασιτεχνών ηθοποιών, η Κατερίνα Μπουζάνη, που υπογράφει τη σκηνοθεσία και τον φωτισμό, δημιουργεί ένα αποτέλεσμα που προσεγγίζει το έργο για αυτό που είναι, χωρίς να επιχειρεί να το «ρίξει» σε κάτι πιο εύπεπτο ή πιο διαχειρίσιμο για την ομάδα. Οι όποιες λεπτομέρειες τοποθέτησης φωνής ή άρθρωσης που θα μπορούσαν να διορθωθούν εύκολα παραβλέπονται όταν μιλάμε για παραστάσεις με βαθιά επίδραση στο κοινό, και για αυτό κι εδώ δε θα επεκταθούμε περισσότερο.
Σε 90 λεπτά που δεν σε αφήνουν να εφησυχάσεις, η παράσταση μας φέρνει αντιμέτωπους με το αδιέξοδο της διαφθοράς και της πολιτικής σκευωρίας και τον επώδυνο απόηχο του τραύματος, καταργώντας την απόσταση του θεατή, καθώς βασίζεται σε γεγονότα που παραμένουν νωπά στη συλλογική μνήμη και όχι μόνο. Κι αν θέλετε να μάθετε πιο συγκεκριμένα για τι μιλάω, έχετε την ευκαιρία να το κάνετε σε μια από τις επόμενες και τελευταίες 3 παραστάσεις στο θέατρο του Νέου Κόσμου στις 21, 22 και 23 του μήνα!
