Πάντα έβρισκα ενδιαφέροντα τα εστιατόρια με concept. Είναι μια επιπλέον νότα στη γαστρονομική εμπειρία, όταν ο χώρος μπορεί να σε ταξιδέψει στον χρόνο, σε μια άλλη χώρα, σε μια διαφορετική εποχή. Εκτός από το νοερό ταξίδι που προσφέρουν τα θεματικά εστιατόρια, συνήθως καταφέρνουν να ενισχύσουν και το αποτύπωμα της κουζίνας τους. Είναι άλλο να τρως σε ένα εστιατόριο με θεματική κουζίνα, του οποίου ο χώρος είναι αδιάφορος και διαφορετικό ο χώρος του εστιατορίου να συμπληρώνει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της κουζίνας.
Η παραπάνω συνθήκη όμως, κρύβει και παγίδες. Τις περισσότερες φορές δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στον χώρο και η κουζίνα φτάνει δεύτερη και καταϊδρωμένη, μη μπορώντας να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες που γεννά η διακοσμητική αναπαραγωγή του concept που αυτή θέλει να υπηρετήσει. Έτσι έχουμε δει Ιαπωνικά εστιατόρια με ατμόσφαιρα ταινίας του Κουροσάβα και κουζίνα ανάξια λόγου, ή τρατορίες που η μόνη σχέση που έχουν με την Ιταλική κουζίνα είναι η, κρεμασμένη σε κάποιον τοίχο, φωτογραφία της Sophia Loren να επιδεικνύει τη μακαρονάδα της.
Το Rick’s δεν πέφτει σε αυτήν την παγίδα. Η υπόσχεση που δίνει η εικόνα του εστιατορίου στον επισκέπτη, τηρείται κατά γράμμα όταν αυτός περάσει στο γαστρονομικό μέρος της εμπειρίας. Και εδώ είναι που το εστιατόριο έχει ανεβάσει την πήχη ψηλά, καθώς η σάλα του είναι ίσως ο πλέον ατμοσφαιρικός εστιατορικός χώρος στην Ελλάδα. Η αναπαραγωγή της ατμόσφαιρας ενός Νεοϋορκέζικου chop house με τα βαριά ξύλα, τα λευκά τραπεζομάντηλα και τα δερμάτινα booths, γίνεται με εντυπωσιακή ακρίβεια. Τα στοιχεία αυτά, σε συνδυασμό με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες διαφόρων «τοτέμ» της Αμερικανικής κουλτούρας τους παρελθόντος, δημιουργούν το ιδανικό υπόβαθρο για μια ανάλογη γαστρονομική συνέχεια.
Στο σημείο αυτό είναι που το Rick’s εντυπωσιάζει. Η κουζίνα έρχεται και συμπληρώνει τις προσδοκίες που δημιουργεί η ατμόσφαιρα με έναν τρόπο που θα έλεγε κανείς ότι αναδεικνύει ένα εξαιρετικά καλά μελετημένο master plan. Το μενού, τη φροντίδα του οποίου έχει ο executive chef της ιδιοκτήτριας εταιρείας S OneHospitality Δημήτρης Σταμούδης, διαθέτει τα απαραίτητα πιάτα ένός κλασικού Manhattan stakehouse, αλλά και πιάτα που οι Αμερικανοί χαρακτηρίζουν ως continental, προερχόμενα κυρίως από τη Γαλλική αστική κουζίνα.
Από τη μία, βρίσκει κανείς πιάτα με έντονο comfort χαρακτήρα, βαθιές σάλτσες, άψογα ψημένα steaks, burgers με ουσία και συνοδευτικά που παραπέμπουν ευθέως στη χρυσή εποχή των νεοϋορκέζικων chophouses. Είναι πιάτα γενναιόδωρα, με ένταση και καθαρή γευστική στόχευση, που υπηρετούν τη λογική της αφθονίας και της απόλαυσης χωρίς περιττές επιτηδεύσεις.Την ίδια στιγμή όμως, το Rick’s ενσωματώνει και μια εμφανή γαλλική επιρροή, τόσο σε τεχνικές όσο και σε συγκεκριμένες συνταγές. Σάλτσες με βούτυρο και κρασί, λεπτές ισορροπίες, σωστές μαγειρικές βάσεις και μια πιο εκλεπτυσμένη προσέγγιση σε ορισμένα πιάτα, δημιουργούν μια ενδιαφέρουσα συνομιλία ανάμεσα στο πληθωρικό αμερικανικό ύφος και τη γαλλική αστική γαστρονομία.
Τα πιάτα που δοκιμάσαμε και για την εκτέλεση των οποίων υπεύθυνος είναι ο chef de cuisine Άγγελος Ανδριανάκης, είχαν όλα ένα κοινό χαρακτηριστικό. Ήταν εκτελεσμένα χωρίς λάθη και με γαστρονομική πρόθεση. Ξεχωρίσαμε το Ταρτάρ από prime stake, κομμένο στο χέρι, το οποίο ακολουθώντας την κλασική Γαλλική συνταγή, είχε ιδανική ένταση ώστε να μην εξαφανίζει τις αρετές του ωμού κρέατος. Το Ψητό Μεδούλι με προσούτο και μαντζουράνα ήταν μια πραγματική απόλαυση, χαρίζοντας ένα κρυφό αίσθημα hunter–gatherer πρωτογονισμού, πασπαλισμένο με βαθιά γευστικότητα. Το Μπουτάκι Πάπιας Κονφί είχε μια δόση γλυκύτητας, τόση-όση, από τη σάλτσα των κόκκινων φρούτων που το συνόδευε και άψογα ψημένο και ζουμερό κρέας. Το μοσχαρίσιο Φιλέτο και το Striploin και τα δύο με textbook ψήσιμο, ζουμερές υφές και αιμάσσονα χαρακτήρα. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνουμε στον πλούσιο και γευστικό Πουρέ, ίσως τον καλύτερο που έχουμε δοκιμασειστην Αθήνα και στις σάλτσες. Όσες δοκιμάσαμε ήταν σεμιναριακές, με αποκορύφωμα την Gravy και την Bearnaise, που όσο κι αν ακούγεται υπερβολή, είναι λόγος για να επιστρέψεις. Τα γλυκά, σε αμερικάνικο μοτίβο, γευστικά και πληθωρικά, κλείνουν ιδανικά το τραπέζι.
Η λίστα κρασιών υπερπλήρης, με πληθώρα επιλογών από την Ελλάδα και τον κόσμο, ενώ μπορεί να βρει κανείς και ορισμένα μεγάλα κρασιά και μάλιστα σε χρονιές. Το σέρβις απόλυτα εναρμονισμένο στο concept, όχι μόνο λόγω της vintage αισθητικής των ενδυμάτων, αλλά και λόγω της σπιρτόζικης ευγένειας που θύμισε αστικές συνήθειες του παρελθόντος.
Το Rick’s είναι ένα θεματικό εστιατόριο για όσους εκτιμούν την αισθητική και την ποιότητα της Αμερικανικής golden age. Μπορεί να προσφέρει στον επισκέπτη ένα αυθεντικό αίσθημα απόδρασης στον χρόνο, που δύσκολα θα βρει αλλού. Όμως το Rick’s είναι και ένα εστιατόριο που δεν αναπαράγει απλώς μια αισθητική εποχής, αλλά και τη γαστρονομική κουλτούρα που τη συνόδευε. Και αυτή είναι η επιτυχία του.
