Η παράσταση «24 ώρες σ’ έναν κόσμο που δεν μας ανήκει», παρουσιάζεται στη σκηνή του θεάτρου Κάρολος Κουν, και αποτελεί μια σύνθετη και σύγχρονηθεατρική πρόταση, που συνδυάζει στοιχεία ντοκιμαντέρ, θεάτρου-ντοκουμέντου και έρευνας σε πραγματικό χρόνο, μετατρέποντας το θέατρο σε forumπροβληματισμού, σε κοινωνική και πολιτική σκηνή.
Η παράσταση κινείται στο μεταίχμιο μυθοπλασίας και πραγματικότητας. Τρεις νέες γυναίκες ηθοποιοί και ένας πολυπολιτισμικός θίασος ανεβαίνουν στη σκηνή και ξεκινούν μια ανοιχτή αναζήτηση για την τέχνη και τον κόσμο στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Λεπτό προς λεπτό εκθέτουν τη διαδικασία της έρευνάς τους, συνθέτοντας ένα σκηνικό ημερολόγιο για ένα ντοκιμαντέρ που δεν έχει ακόμη γυριστεί. Κεντρικό ερώτημα; Η βία και κατά πόσο έχει εξαλειφθεί ως φαινόμενο ύστερα από τόσα χρόνια. Μπορούμε πραγματικά να μιλάμε για έναν ελεύθερο, ασφαλή κόσμο, ίσων ευκαιριών, ή όλο αυτό το όραμα αποτελεί μια γη της επαγγελίας, προσβάσιμη σε ορισμένους εκλεκτούς;
Ο άξονας αυτός διατρέχει ολόκληρη την παράσταση και τίθεται υπό εξέταση και ουσιαστική «έρευνα» χωρίς αισιόδοξες απλοποιήσεις ή τρομολαγνοία. Οι τρεις ηρωίδες, τρεις επίδοξες κινηματογραφίστριες, επιδίδονται σε μια ζωντανή, επί σκηνής έρευνα, κάνοντας τον θεατή μέρος της διαδικασίας, της αναζήτησης, του προβληματισμού. Η πολύ ουσιαστική χρήση της live κάμερας, γίνεται με στόχο και εντάσσεται ομαλά και απόλυτα στην ταυτότητα της παράστασης, που φαίνεται να «κλείνει το μάτι» σε μια αυτοαναφορικότητα. Η κάμερα τοποθετεί τον θεατή στη θέση του παρατηρητή-ερευνητή, σε μια οπτική που ταυτίζεται με αυτήν των ηθοποιών, ενισχύοντας την αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε μια κοινή αναζήτηση και όχι απέναντι σε ένα αποπερατωμένο αποτέλεσμα. Μέσα από τον φακό που άλλοτε λειτουργεί ως ερευνητικό μάτι, άλλοτε ως άμεσος συνδετικός κρίκος, γίνεται σαφής η καλλιτεχνική θέση και η σκηνοθετική πρόταση της παράστασης: το ντοκιμαντέρ μέσα στο θέατρο, και το θέατρο ως ζωντανό ντοκιμαντέρ.
Η σκηνική ροή και η συνεργασία μεταξύ των τριών ηθοποιών διακρίνεται για την ομαλότητα και τη συνοχή της, ενώ η εν εξελίξει ερευνητική δουλειά τους που παρακολουθούμε, μας βάζει στη θέση του πολιτικοποιημένου και ευαισθητοποιημένου καλλιτέχνη-ερευνητή, καταργώντας τον παθητικό ρόλο του θεατή και τα συμβατικά θεατρικά όρια.
Ο πολυπολιτισμικός θίασος δεν λειτουργεί ως διακοσμητική επιλογή αλλά ως ουσιαστική παράμετρος: οι φωνές που μιλούν για κοινωνική βία, αποκλεισμό και περιθωριοποίηση φέρουν διαφορετικές σωματικές και πολιτισμικές μνήμες, πράγμα που προσδίδει στο σύνολο μια πολύπλευρη διάσταση.
Λίγες είναι οι φορές που φεύγουμε από το θέατρο νιώθοντας σαν να παρακολουθήσαμε μια εμπεριστατωμένη εισήγηση, και χωρίς ταυτόχρονα να φέρουμε την αντίστοιχη κούραση, αλλά η νέα δουλειά του Παντελή Φλατσούση και της ομάδας του αποτελεί τρανό παράδειγμα ότι μια τέτοια διάσταση του θεάτρου είναι όχι μόνο εφικτή, αλλά πιθανότατα και απαραίτητη!
