Το «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» αναδεικνύεται ως μια από τις πιο ζωντανές και ουσιαστικές δουλειές της ομάδας, συνεχίζοντας την παράδοση του θιάσου σε παραστάσεις με άποψη, σαφή καλλιτεχνική ταυτότητα και συλλογική δημιουργική διαδικασία.
Υπάρχουν παραστάσεις που τις βλέπεις και τις ξεχνάς μόλις βγεις από την αίθουσα. Και υπάρχουν εκείνες που σε ακολουθούν, όχι επειδή σε τάραξαν ή σε συγκλόνισαν με κάποια εφέ ή μεγαλόπνοη σκηνοθετική πρόταση, αλλά επειδή κάπου στη μέση της παράστασης αναγνώρισες τον εαυτό σου. Η τελευταία αυτή δουλειά της ομάδας The Young Quill, ανήκει σίγουρα στη δεύτερη κατηγορία.
Μέσα από τις έννοιες του σεξ, της βίας, της εξουσίας, της πίστης και της αγάπης, η παράσταση ξετυλίγει ένα πολυφωνικό μωσαϊκό σύγχρονων ιστοριών. Δύο συγγραφείς, μία σκηνοθέτις και έξι ηθοποιοί επιδίδονται σε μια μακρά διαδικασία έρευνας και συλλογικής δημιουργίας μέσα από αυτοσχεδιασμούς και βιωματικό υλικό. Σαν πέντε θεμελιώδεις άξονες, που ορίζουν και κατευθύνουν τη ζωή μας, οι έννοιες αυτές διατρέχουν την παράσταση, μέσα από θραύσματα και στιγμές, που μοιάζουν τυχαία και ασύνδετα, αλλά στην πραγματικότητα είναι τόσο καθημερινά και οικεία, συνδεδεμένα με την τελεσίδικη τυχαιότητα και το απρόβλεπτο της ζωής.
Ο τίτλος, «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει», μπορεί να ακούγεται αντιφατικός σε μια παράσταση που δεν αποφεύγει τα δύσκολα και που ξεσκεπάζει κάθε παθογένεια και υποκρισία. Αλλά αυτή ακριβώς είναι και η ουσία: δεν πεθαίνει κανείς όχι επειδή δεν συμβαίνει τίποτα κακό, αλλά επειδή κάτι πιο ισχυρό αναδύεται κάθε φορά: η ελπίδα, η αγάπη, η θέληση να συνεχίσεις, η δύναμη να δημιουργήσεις τη δική σου ιδανική εκδοχή της ευτυχίας. Η παράσταση δεν κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα, αλλά την κοιτάζει για αυτό που είναι.
Ένα έργο – ζωντανός οργανισμός, ξεδιπλώνεται μέσα στην οικειότητα της σκηνής του θεάτρου Μπέλλος, μέσα από στιγμιότυπα, αναδρομές, κριτική ματιά και στιγμές συγκίνησης αλλά και γέλιου. Χαρακτήρες που δεν χτίζουν τις προθέσεις και τους σκοπούς τους σε μακροσκελή υπόβαθρα, σκηνές χωρίς τακτοποιημένο πριν και μετά, αφηγήσεις χωρίς γραμμικότητα, αλλά γεμάτες πραγματικότητα. Αυτά είναι τα στοιχεία που κάνουν την επί σκηνής συνθήκη που δημιούργησε η ομάδα, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Αικατερίνης Παπαγεωργίου, να μοιάζει τόσο απίστευτα οικεία. Τόσο το έργο, όσο και η παράσταση, δεν διακατέχονται από μια «τακτοποιημένη» γραμμική δραματουργική πορεία, αλλά χαρακτηρίζονται από την «ακαταστασία» και την τυχαία διαδοχικότητα της ίδιας της ζωής.
Οι ιστορίες των έξι χαρακτήρων συναντιούνται και συνθέτουν μια κοινή αφήγηση, λειτουργώντας τελικά ως συγκοινωνούντα δοχεία που φωτίζουν τις ψυχικές πιέσεις, τις ανάγκες και τις μικρές καθημερινές μάχες των ηρώων. Το έργο δεν κουνά το δάχτυλο, δενπροσφέρει λύσεις, προσφέρει όμως καθρέφτες, στους οποίους ο θεατής αναγνωρίζει κάτι από τον εαυτό του.
Από τα ιδιαίτερα καλοδουλεμένα στοιχεία της παράστασης, η εναλλαγές ων ιστοριών, αλλά και ο αριστοτεχνικός τρόπος με τον οποίο οι ηθοποιοί«γλιστρούν» από τον έναν χαρακτήρα στον άλλον, υποστηρίζοντας το εγχείρημά τους άψογα, σε βαθμό που η σκηνική δράση συμπληρώνει γρήγορα, σχεδόν χωρίς προσπάθεια, τα αφηγηματικά πλαίσια που η έλλειψη μιας γραμμικής αφήγησης και μιας μονοπρόσωπης εστίασης μας στερεί. Το αποτέλεσμα μαρτυρά τόσο το σημαντικό υπόβαθρο ταλέντου των συντελεστών, όσο και την αρτιότατα δουλεμένη χημεία τους, καθώς ο ρυθμός και η ζωντάνια της παράστασης κυλούν αβίαστα, δίνοντας ένα αυθεντικό αποτέλεσμα.
Οι έξι ηθοποιοί λειτουργούν ως σύνολο, με ενέργεια και συνέπεια, μεταφέροντας με φυσικότητα τις μεταπτώσεις των χαρακτήρων τους. Η ομαδικότητα είναι εμφανής: οι ερμηνείες δεν επιδιώκουν εντυπωσιασμό, αλλά συλλογική αφήγηση, κάτι που ενισχύει την αίσθηση ότι παρακολουθούμε ιστορίες ανθρώπων που θα μπορούσαν να είναι δίπλα μας. Με χιούμορ, συγκίνηση, σάτιρα και πάνω απ’ όλα αλήθεια, το «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα συλλογικής θεατρικής πράξης. Με σκηνικά μέσα που φλερτάρουν με τη λιτότητα, αλλά αποδεικνύονται παραπάνω από αρκετά για το εγχείρημα, και σωστή χρήση του video επί σκηνής, ως μεθόδου αποστασιοποίησης, η παράσταση αποδεικνύει ότι το ουσιαστικό θέατρο δε γίνεται για να εντυπωσιάσει, αλλά για φωτίσει με νέο τρόπο όσα ζούμε και όσα μας απασχολούν.
Βγαίνοντας από το θέατρο σε διακατέχει ένα αίσθημα – όχι συγκίνησης ή κάθαρσης – περισσότερο πληρότητας, μιας ηρεμίας που αισθάνεσαι όταν καταλαβαίνεις πως έχεις απέναντι σου κάποιον που σε νιώθει, και που σε βλέπει όσο τον βλέπεις κι εσύ. Οι The Young Quillέκαναν για ακόμη μια φορά αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά: θέατρο που μας αφορά!
