Δεν πρόκειται απλώς για επιτυχημένες παραγωγές, αλλά για έργα που συνομιλούν με το κοινό σε βαθύτερο επίπεδο, το προκαλούν, το συγκινούν και το κάνουν να επιστρέφει ξανά και ξανά.
Ποιες είναι οι κορυφαίες επιλογές, όπως τις ανέδειξε η προτίμηση του κοινού για φέτος;
Η Δίκη
Το εμβληματικό, δυστοπικό έργο του Franz Kafka, για την κοινωνική καταπίεση του ανθρώπου, την αδικία και τη συντριβή της ανθρώπινης ελευθερίας, παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία του Άρη Μπινιάρη. Με τη χαρακτηριστική σκληρότητα και τον ρυθμό που χαρακτηρίζει τις δουλειές του, ο Άρης Μπινιάρης απεικονίζει το σύμπαν που δημιούργησε ο Kafka, μέσα στο οποίο η πραγματικότητα διαστρεβλώνεται, η εξουσία και η πολιτική επιβολή υπερισχύουν της ελεύθερης βούλησης και εκμηδενίζουν την ατομική ελευθερία, και η αλήθεια και το ψέμα, γίνονται σχετικά. Η διασκευή του καφκικού κειμένου, αλλά και η μεγάλη ανταπόκριση του κοινού, αποδεικνύει ότι η λογοτεχνία του παραλόγου παραμένει ανατριχιαστικά επίκαιρη, και εξακολουθεί να αποτελεί γόνιμο έδαφος για προβληματισμό.
Τι κάνει την παράσταση να ξεχωρίζει;
Η σκηνοθετική ταυτότητα του Άρη Μπινιάρη, που εναρμονίζεται απόλυτα με τα σκοτεινά στοιχεία του έργου, «παίζοντας» με τις σκιές και το σκοτάδι. Η επίκαιρη διάσταση του έργου, που παρουσιάζει την αδυναμία του ατόμου να εναντιωθεί σε απρόσωπους μηχανισμούς.
Πού παίζεται;
ΘΕΑΤΡΟ ARK,
Ιωάννη Δροσοπούλου 197, Κυψέλη
Ανεξάρτητα κράτη
Ένα σύγχρονο έργο, δείγμα της σημερινής ελληνικής δραματουργίας, που έχει κερδίσει από την περασμένη χρονιά το κοινό. Το δημοσιογραφικό δράμα των Γιώργου Παλούμπη και Αντώνη Τσιοτσιόπουλου, επηρεασμένο από την αληθινή ιστορία ενός γιατρού, στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, στηλιτεύει την πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα, τη διαπλοκή και τη διαφθορά ΜΜΕ και εξουσίας, και προβληματίζει βαθιά για τα σημερινά «ανεξάρτητα κράτη» στα οποία πιστεύουμε ότι ζούμε. Πολιτική διαφθορά και ατομική ελευθερία, αλήθεια και ψέμα, εργασιακή
ανισότητα, και μια υπόθεση που ξεδιπλώνεται, βάζοντάς μας σε σκέψη για την εγκυρότητα όσων μαθαίνουμε σχετικά με την επικαιρότητα και τα τεκταινόμενα κάθε εποχής.
Τι κάνει την παράσταση να ξεχωρίζει;
Το μυστήριο και ο προβληματισμός που γεννά το έργο, το οποίο μας δίνει μια αισιόδοξη εικόνα για τη νεότερη ελληνική δραματουργία. Η σκηνοθεσία, που με έντονο ρυθμό και εναλλαγές, δεν επιτρέπει στον θεατή να εφησυχάζει. Δεν χαϊδεύει, δεν ωραιοποιεί, δείχνει την πραγματικότητα με τρόπο αποκαλυπτικό.
Πού παίζεται;
Θέατρο Χώρα,
Αμοργού 20, Κυψέλη
Η Κουζίνα
Από τα σημαντικότερα δείγματα του σύγχρονου βρετανικού θεάτρου, «Η κουζίνα» παρουσιάζει με χιούμορ αλλά και κριτική ματιά, το υπαρξιακό αδιέξοδο των ανθρώπων, στην παγκόσμια εργασιακή ζούγκλα, η οποία φαίνεται να τρέχει σε συνεχόμενα αυξανόμενους ρυθμούς, και να απαιτεί συνεχώς περισσότερα. Μέσα στο χάος που επικρατεί σε μια πολύβουη κουζίνα, με παραγγελίες να τρέχουν, πιάτα να σπάζουν και την πίεση να κορυφώνεται, διακρίνουμε τον σημερινό άνθρωπο, αδύναμο να παλέψει με τους ρυθμούς και την συνεχή πίεση για παραγωγικότητα, που του επιβάλλει η εποχή του. Η «Κουζίνα» είναι μια παράσταση που λειτουργεί σαν ζωντανός οργανισμός. Με πολυπληθές cast και σκηνές που θυμίζουν χορογραφημένο χάος, το έργο αποτυπώνει την ένταση ενός επαγγελματικού περιβάλλοντος όπου όλα πρέπει να γίνουν «τώρα».
Τι κάνει την παράσταση να ξεχωρίζει;
Η σκηνοθεσία αξιοποιεί τον χώρο και το πλαίσιο που δίνει το έργο, ως έναν άμεσο τρόπο σκηνικής αποτύπωσης του χάους και της ιλιγγιώδους ταχύτητας με την οποία φαίνεται να κυλά η σημερινή πραγματικότητα. Οι γρήγοροι ρυθμοί και οι εναλλαγές συναισθημάτων, αποτελούν μια μικρογραφία της πραγματικής συνθήκης που αποτελεί βιωμένη καθημερινότητα για πολύ κόσμο: την πίεση της δουλειάς, την ανάγκη για αναγνώριση, την προσπάθεια να κρατηθεί μια ισορροπία.
Πού παίζεται;
Θέατρο Κιβωτός,
Πειραιώς 115, Αθήνα
Cleansed
Το σκληρό έργο της Sarah Kane έρχεται να λειτουργήσει ως μια αλληγορία της κοινωνίας, που καταστέλλει την προσωπική ελευθερία και την ελεύθερη βούληση, και δοκιμάζει τα όρια της ανθρώπινης αντοχής. Ένα κοινωνικό πείραμα, δοκιμάζει τις αντοχές όσων αναζητούν μια διέξοδο από την πραγματικότητα, ένα καταφύγιο, ή απλώς λίγη αγάπη. Ένα έργο σκοτεινό,
λυρικό και βαθιά σωματικό, όπου οι ήρωες παλεύουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν σε έναν κόσμο που τους κατακερματίζει, με φόντο την αδυσώπητη εξουσία και την ακραία βία.
Η παράσταση δεν φοβάται να αγγίξει τα όρια του θεατή, να τον φέρει αντιμέτωπο με εικόνες που σοκάρουν, αλλά και με συναισθήματα που δύσκολα ομολογούνται. Τι κάνει την παράσταση να ξεχωρίζει; Η σκηνοθεσία επιλέγει μια ωμή, σχεδόν χειρουργική προσέγγιση, όπου το σώμα γίνεται φορέας νοήματος: πόνος, αγάπη, εξάρτηση, απώλεια. Δεν πρόκειται για απλή θέαση, αλλά για αληθινή, βιωματική εμπειρία.
Πού παίζεται;
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης,
Κεντρική Σκηνή,
Πειραιώς 206, Ταύρος
Το πάρτυ της ζωής μου
Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, ο αυτοβιογραφικός μονόλογος της Ελένης Ράντου, εξακολουθεί να γοητεύει το κοινό, που το αγκαλιάζει κάθε φορά και θερμότερα. Ένα κείμενο βγαλμένο από την ψυχή, ένα ταξίδι ενηλικίωσης, αναζήτησης και ωρίμανσης, ένα roller coaster συναισθημάτων, και μια λίστα γεμάτη από όλα αυτά τα μικρά πράγματα, που κάνουν τη ζωή ένα μεγάλο
πάρτυ. Σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά, και εμπνευσμένο από το θεατρικό καμβά «Every Brilliant Thing», των Duncan Macmillan και Jonny Donahoe,το έργο αποτελεί καθρέφτη του κοινού, προβάλλοντας την τραγικότητα αλλά και την κωμικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Τι κάνει την παράσταση να ξεχωρίζει;
Η δυνατή, καθηλωτική ερμηνεία της Ελένης Ράντου και ο τρόπος με τον οποίο φαίνεται να «βιώνει» το κείμενο σε κάθε παράσταση. Η επί σκηνής live μουσική που πλαισιώνει το έργο.
Πού παίζεται;
Θέατρο Διάνα, Ιπποκράτους 7, Αθήνα
Με τον προβληματισμό, τη συγκίνηση και τη σύγχρονη ματιά στα πράγματα, όλες οι παραπάνω παραστάσεις φέρνουν τον θεατή αντιμέτωπο με τον εαυτό του και την πραγματικότητα στην οποία ζει. Μιλώντας βαθιά στη συνείδηση του κοινού, έχουν καταφέρει να αποτελούν σταθερά κομμάτι της προτίμησής του.
